The Happy Life is nu ook op YouTube!

https://www.youtube.com/channel/UCvhyCOcyN0rikGB-TDN-aaA

Geplaatst in Kunst & Cultuur | Een reactie plaatsen

Beroemd in Haarlem. 5.

 

Ik loop een boetiek binnen en groet de dame achter de toonbank beleefd goedendag. Zij groet automatisch terug en roept dan uit: “Hee, maar ik ken jou!” Mijn rolodex gaat als een malle tekeer, maar zij zegt mij niets. Dan vervolgd zij enthousiast dat ze mij herkent van lang geleden uit de kroeg die niet meer bestaat en ook razend populair was. “Ja,” zegt ze met een opgetogen gezicht, “Wij stonden altijd boven op de tafel te dansen. En ik heb je ook nog boven op de bar zien dansen. Leuke tijden waren dat!” De kroeg was toen der tijd bekend om de grote danstafel. Mijn première op de tafel was toen niet vrijwillig. Ik werd er plotseling door iemand opgezet. Ik weet nog dat iedereen keek en ik me opgelaten voelde. Maar ja, nu ik er dan toch opstond, kon ik net zo goed een dansje doen. En zo is het gekomen… Ik kwam daarna wel vaker op die tafel terecht. Ik was de dans-film Coyote Ugly jaren vooruit. Ze kijkt me met een blij gezicht aan en ik ben geamuseerd dat er iemand goede herinneringen heeft aan mijn capriolen bovenop de danstafel.

Thuis gekomen kijk ik meteen op internet naar de betreffende kroeg. En ja hoor, daar sta ik. Pontificaal boven op de bar. En op nog wel meer foto’s. Gemaakt door een wereldberoemde muzikant, die op zijn website pronken. Ineens herinner ik mij, dat de artiest ooit vertelde dat ik nu ook bekend in Japan was. Het gegeven ‘viral’ gaan bestond toen gelukkig nog niet begin jaren 2000 zoveel. En vanaf het moment dat iedereen zijn filmpjes meteen op internet kan zetten heb ik, naar mijn weten, geen rare capriolen meer uitgehaald. Dus ik zit in ieder geval goed en ben noch thans viral-proof anno 2015. Ik sta alleen in de geheugens gegrift

Geplaatst in Uit & Thuis | Een reactie plaatsen

Moderne tijden.2.

De powerbank.

Met beeldschoondochter ga ik naar het dorp der verleidingen waar de kledingketen is waar we dol op zijn én haar favoriete outlet. Als wij er naar toe lopen staat er een marktkraam met telefoonhoesjes en andere mobiele attributen. We zijn eigenlijk wel toe aan een nieuw telefoonhoesje. Ik zie meteen de meest schreeuwend lelijke en ben verkocht. Een goud blingie exemplaar. Ik wil het! Beeldschoondochter gniffelt, dat het ook niet anders kan. Als zij een allerschattigst hoesje heeft gekozen, zien we een dinges. Rond. De marktkoopman legt ons uit wat het is: een powerbank. Voor je telefoon. Kan je ‘m onderweg opladen. Je legt je foon op, of was het er naast?, de schijf en voilá! We snappen er niets van, want wat moet je dan met die schijf…en er zit ook nog een snoer aan. We hebben al een snoer in onze tas zitten. En de hippe powerbank die ik al eens had aangeschaft, was ook niet het woeste einde. Dat duurde nog uren voordat de telefoon was opgeladen! De maktkoopman probeert het ons uit te leggen en we horen iets over twee keer opladen….en verder tjingtjangtjong! We kijken hem glazig aan. Beeldschoondochter zegt hardop dat ze er geen bal van begrijpt. En ik ook niet. De man wil het nog een keer uitleggen, maar na twee zinnen zijn we het spoor al bijster. Laat maar. Wij gaan een winkel in waar we wel verstand van hebben: kleding! Met hersens die net getraumatiseerd zijn door rare woorden, schudden we het hoofd en zuchtend vragen we ons af waar die man het nou allemaal over had. Neen, dan de outlet! Daar heb je tenminste wel wat aan. Da’s een taal die wel begrijpen.

Twee uren later hebben we tot onze vreugde veel voor weinig gekocht. De telefoonhoesjes waren nog het duurste van alles. Net zo veel als de voordeelaankopen bij elkaar.

Geplaatst in Uit & Thuis | Een reactie plaatsen

In slaap vallen op de bank. 1.

Heeft u dat nou ook?

Het is een winterse avond achter de computer waarop ik de een na de andere instructie video bekijk en mijn buik zit overvol. Ik heb net die ene hap teveel op en mijn ingewanden stuiteren alle kanten op en ik draai al onrustig een tijdje op mijn stoel. Ik ga er maar even bij liggen op de bank met mijn zachte dekentje. Het is 20.30 uur als ik de vriendelijke Engelse instructieprof op de achtergrond nog hoor praten met haar prettige en geruststellende stem…

Vervolgens word ik zes uren later wakker! Het is 02.30 uur. Hondje is zo beleefd en slim geweest om niet het brood wat nog op het aanrecht ligt, te pikken of vrijwillig corvee te doen, door de pannen uit te likken. Snel blaas ik de kaarsen uit en trek de gordijnen dicht. Misschien slaap ik nog meteen door…

Ik word steeds meer wakker…Mijn hersens beginnen te werken en gedachten ploppen op, maar ik wil alleen maar slapen. Mijn conditionering is nou weer zodanig dat ik geen prikkels wil en al helemaal geen actie. Ik snap niet dat mensen ‘s nachts tv gaan kijken of iets dergelijks. Ik zucht. Het zal nog wel een tijdje duren want zes uur slaap is eigenlijk wel voldoende voor mij. Ik check de tijd, 03.50 uur. …Dus ik lig al bijna anderhalf uur wakker. Dat ging snel! De regen tikt op het dak. Hoera, als ik daar niet van ga slapen. Maar het is een ieniemienie buitje, dat schiet ook niet op. Ik draai van zij op zij. Poes ligt aan het voeteneind en ik hoor hondje beneden de broodzak pikken en de pannen van het fornuis trekken. Ik geef nog een brul maar ben te slap om de trap af te stormen. Weg is mijn ontbijt ei. Het zij zo. Ik zal morgen mijn pannen en lege broodzak wel in haar mand vinden…

De volgende ochtend word ik wakker en kijk op de klok. Het is 08.00 uur. Ik heb zelfs meer geslapen dan normaal. Een winterslaap. Als ik in de spiegel kijk is dat te zien ook. Ik heb een slaaphoofd van hier tot en met Tokio. Niet bepaald een schoonheidsslaap. Zullen beren er ook zo uitzien na hun winterslaap? Ik ben blij dat ik vrij ben.

Beneden pak ik de schoon gelikte pannen en de lege broodzak uit de hondenmand en mompel iets strengs naar hondje. Kan haar het schelen. De buit is toch al binnen.

Geplaatst in Uit & Thuis | Een reactie plaatsen

Pasfoto’s op documenten. Oh, de gruwel!

 

Mijn paspoort en ID zijn bijna verlopen. Zonder de gemeente had ik het niet eens geweten, maar attent sturen ze een memo per post naar deze onwetende burger. Ik besluit alleen mijn ID te vernieuwen, maar de ambtenaar achter de balie vertelt dat ik evengoed mijn paspoort mee had moeten nemen. Verbijsterd reken ik uit hoeveel die poepelegein me gaat kosten…nondeju! Daar gaat mijn kerstkrans met kerst. En iets glitterigs kan ik ook wel vergeten. Ook al heb niet eens woeste plannen.

De pasfoto’s die er nu op zitten zijn de eersten die aan de toen nieuwe eisen moesten voldoen: geen glimlach, geen beeldige coiffure en ook niet je mooiste kant. Neen, een strak gelaat. Haar uit het gezicht en recht vooruit kijken. Ik weet nog dat ik geshockeerd de foto’s bekeek. Was ik net nog een voorbeeldig burger, nu leek ik wel op een Colombiaanse drugsmokkelaar! Mijn haar was opzij getrokken door de fotograaf, waardoor ik nu met een Hitler-coupe en dode blik in de lens staar. En dan ook nog eens in zwart/wit. Als ik al geen crimineel was, dan zag ik er nu wel zo uit. Beteuterd nam ik de foto’s in ontvangst en voorzag pijnlijke momenten bij de douane’s, waarbij ze dachten met de zus van Pablo Escobar te maken te hebben. Het nut van lelijke foto’s ontging mij totaal. Alsof schorriemorrie leuk op de foto gaat. Neen toch!? En alsof je aan mijn pasfoto kan zien of ik snode plannen heb. Met zulke pasfoto’s ben je bij voorbaat al verdacht, pruilde ik.

Vijf jaar later sta ik weer binnen bij de fotograaf waar ik al drie keer ben geweest in de afgelopen jaren. Het regent al de hele dag. Niet hard. En gelukkig stormt het ook niet. Maar doorweekt ben ik wel. Mijn verregende coupe valt nog mee. Geroutineerd ga ik op de kruk zitten en kijk, hopelijk, nog zo charmant mogelijk in de lens. Tenminste, ik denk old-school-pasfoto-blij, maar zonder glimlach gaat dat niet werken. Dacht ik vijf jaar geleden dat ik lelijke foto’s van mijzelf had, welnu het kan erger! Ik kijk maar heel even…Ik lijk nu meer op de dikke zus van Pablo Escobar. Wel met een stiekem glimlachje. De fotograaf vind niet dat het over moet en ik mag kiezen tussen drie lelijke. Zuchtend kies ik er een. Even later sta ik weer bij de balie van het gemeentehuis en vertelt de vlotte ambtenaar mij dat je helemaal geen twee documenten tegelijk hoeft te verlengen/vernieuwen! En legt uit, dat wel beiden documenten mee moeten, maar men maar een document hoeft af te nemen. Ik leef op en voorzie glitter & glam met kerst. Hoera!

Nadat alles geregeld is, fiets ik meteen door naar de winkelstraat, ook al regent het nog steeds, want ik moet iets glitterigs hebben. Leuk zo voor kerst.

Geplaatst in Uit & Thuis | Een reactie plaatsen

Bridget Jones outfit.

Ik lig nog in bed als vriendinnetje voor de deur staat. Ik heb me gruwelijk verslapen want het is al eind van de ochtend. Als ik in mijn roodgeruite Bridget Jones-pyjama de deur open doe, gilt ze enthousiast uit wat een geweldige pj ik aan heb en waar ik die vandaan heb. Na mijn slaperige antwoord besluit ze dat we meteen naar die winkel moeten en of ik even voort wil maken want ze heeft exact twee uren de tijd, voordat ze haar kinderen van school moet afhalen. De magische naam van het winkelwalhalla, Primark, is gevallen en ik ben ineens wakker. Met mijn haar alle kanten op, ongepoetst en wit slaaphoofd, sta ik binnen een nanoseconde aangekleed klaar in mijn Bridget Jones kersttrui en jeans en daar gaan we. Verrukt jubelt ze over mijn trui en óók zo een wil ze er. Wat een geluk dat alles in die ene winkel te krijgen is. Het wordt een race tegen de klok. We spreken een strategie af, dat ze en een pj, een kersttrui én ook zo’n leuke geruite houthakkers-blouse wilt en dat we verspreid alleen naar die rekken gaan, zodat we binnen de tijd blijven. Gelukkig heb ík niets nodig…

In het winkelwalhalla scheuren we van het ene schap naar het andere. Het lijkt wel een ren-je-rot-show. Ik ben nog nooit zo snel door een winkel gegaan. In de gauwigheid graai ik ook nog een houthakkers-blouse, ik heb er maar zes pas maar deze ruit is ook mooi, voor mijzelf mee. Als vriendinnetje alles heeft wat ze wilt, begint het gedraal. Hyper sta ik al in de afreken modus, maar ze kijkt nog even hier…en daar en ook leuk voor de kinderen… En dat is niet goed voor mij. Want ik zie ineens heren ceintuurs, met de meest geweldige gespen. Een is met Batman en de andere met Darth Vader! Oh joy, ik wilt ‘t. Hoe geweldig is dat? Dat ze te lang zijn, lossen we wel op bij de kleermaker. Ik zeg tegen vriendinnetje dat ik alvast in de kassa rij ga staan, wat ook weer niet goed is, want ik zie nog leuke dingetjesdangetjes. Oh enig, kan ik mijzelf voor Sint geven. En dat voor die…en die. Ongeduldig kijk ik achterom of zij zich al in de rij heeft geschaard, want dit gaat mij geld kosten. Ik kan niet niets kopen. Uiteindelijk heeft zij afgerekend en racen we terug naar huis.

Thuis gekomen kijk ik mijn tas wat ik gekocht heb, behalve de blouse: Minions chocola, waarvan ik vermoed dat het een koetjesreepjes zijn, Smarties in een doosje, twee blingie thermosbekers, een zilver en een rosé want dat past zo mooi bij mijn gouden thermosbeker. Een logica van lik me vestje, maar ja ik kom van Venus. Twee ceintuurs. En ach, kijk nou..ook nog geur waxine! Wanneer heb ik die er dan in gegooid? Pakpapier. Het valt allemaal nog reuze mee. Deze keer. Ik ga hondje uitlaten en doe boodschappen. Daarna ga ik eindelijk eens douchen.

‘s Avonds bij de thee neem ik een Minion…yup, een koetjesreepje dus. Lekker.

Geplaatst in Mode | Een reactie plaatsen

Girls night out. ‘k Heb er de kracht niet voor. 2.

 

Na een swingende avond in Carré en een bescheiden borrel na in de nabij gelegen kroeg, keren we huiswaarts. Er moet ernstig getankt worden en vlak bij huis is een tankstation nog open. Er wordt al gegaapt op de achterbank en de rest is na een uitbundige avond ook stilletjes. Het is pas tegen middernacht. Terwijl we wachten bij de pomp, zien we ineens een dochter van vriendin. Zij ziet ons ook en buigt zich vrolijk voorover naar ons toe. Enthousiast vraagt ze of we nog gaan stappen. We sputteren allemaal tegelijk van nee. Of we dan nog naar de kroeg vlakbij gaan, vraagt de dochter door. Het blijft verdacht stil in de auto… Meer een ongemakkelijke onuitgesproken hoop, dat niemand ja zegt. Als we besmuikt ontkennen, hoont de tiener uitdagend, hoe oud we wel niet zijn. Er weerklinken melig onwaarschijnlijke leeftijden door de auto en rijden weg. Naar huis. Thuis gekomen, zit ik nog een uurtje in pj’s op. Met een potje thee. Lekker.

Geplaatst in Uit & Thuis | Een reactie plaatsen